23. Mistrzostwa Województwa Podkarpackiego Strażaków‑Nurków na Jeziorze Tarnobrzeskim

Na Jeziorze Tarnobrzeskim rywalizowali nurkowie-ratownicy: 27 sierpnia odbyły się 23. Mistrzostwa Województwa Podkarpackiego Strażaków – Nurków. Na starcie stanęło sześć drużyn oraz 26 zawodników w konkurencjach indywidualnych — zobacz, co dokładnie musieli wykonać uczestnicy i kto nadzorował zawody.

• Tarnobrzeg gości 23. mistrzostwa nurków strażackich woj. podkarpackiego
• Przekonaj się, jak wyglądały konkurencje i czego wymagały od zawodników

Tarnobrzeg gości 23. mistrzostwa nurków strażackich woj. podkarpackiego

W dniu 27 sierpnia na akwenie Jeziora Tarnobrzeskiego przeprowadzono zawody, które sprawdzały umiejętności nurkowe strażaków z całego regionu. W rywalizacji drużynowej wystąpiło 6 zespołów, a w konkurencjach indywidualnych łącznie zgłoszono 26 zawodników. W uroczystym zakończeniu imprezy uczestniczyli: podkarpacki komendant wojewódzki PSP nadbryg. Tomasz Baran wraz z zastępcą st. bryg. Adamem Wójcickim, gospodarz miejsca — komendant miejski PSP w Tarnobrzegu bryg. Daniel Myszka oraz komendanci miejscy i powiatowi PSP z Podkarpacia.

Przekonaj się, jak wyglądały konkurencje i czego wymagały od zawodników

Regulamin zawodów przewidywał dwie główne próby: indywidualną oraz drużynową. Każda komenda PSP województwa podkarpackiego, w której funkcjonuje SGRW-N, mogła zgłosić dowolną liczbę zawodników do startów indywidualnych. Drużyny do konkurencji zespołowej występowały w trzyosobowym składzie.

Konkurencja indywidualna zaczynała się na pomostie, przycumowana była łódź wiosłowa. Zawodnik startował ubrany w skafander piankowy, wyposażony w pas balastowy, maskę, płetwy i fajkę do nurkowania oraz asekurowany boją ratowniczą PSP. Pierwszym zadaniem było trafienie rzutką na odległość około 15 m pomiędzy bojki rozstawione w polu o szerokości około 2,5 m. Po celnej próbie zawodnik ściągał rzutkę na pomost, wykonywał skok ratowniczy do wody i płynął w sprzęcie ABC około 20 m do boi, pod którą na głębokości około 5 m był zatopiony manekin. Zadaniem było wydobycie manekina i jego holowanie na powierzchni do pomostu startowego oraz przypięcie go do boi. Dalszy fragment biegu polegał na przepłynięciu łodzią ratowniczą do boi, opłynięciu jej i powrocie na linię mety w rejonie pomostu startowego.

W konkurencji drużynowej każdy z trzech członków zespołu wykonywał zadanie pod wodą. Zawodnicy byli wyposażeni w skafander, pełny zestaw ABC oraz dodatkowy sprzęt nurkowy: noszak, butlę i automat do nurkowania z maską pełną. Na łodzi ratowniczej układano dodatkowo butlę i balon wypornościowy. Po ustawieniu łodzi na linii startu po sygnale zawodnicy „wodowali” ją i płynęli około 50 m do boi, pod którą na podeście znajdował się zatopiony manekin. Przy tej boi jeden z uczestników wyskakiwał i wynosił manekina na powierzchnię, holując go następnie około 20 m do kolejnej boi, gdzie manekin był przypięty.

Po przepłynięciu wyznaczonego toru i cumowaniu łodzi w określonym miejscu dwóch nurków wchodzących w sprzęcie nurkowym zanurzało się do około 5 m, by wykonać zadanie polegające na wyniesieniu na powierzchnię obciążenia o masie około 30 kg. Do tego celu używano balonu wypornościowego napełnianego z dodatkowej butli zabranej na łodzi. Po wydobyciu ciężaru nurkowie kierowali się do mety — dystans około 50 m: najpierw 10 m po linii kierunkowej, następnie 40 m z wykorzystaniem kompasu. Metą była bramka o szerokości około 2,5 m, przez którą zawodnicy musieli przepłynąć, aby zatrzymać pomiar czasu. Ważnym ograniczeniem było to, że w czasie wykonywania części „pod wodą” nurkowie nie mogli się wynurzyć; zawodnik pozostający na łodzi asekurował nurków, płynąc za nimi do mety.

W obu konkurencjach kluczowe były czas wykonania zadania oraz dokładność działań. Zwyciężał najlepszy zawodnik i najlepsza drużyna, które zadanie wykonały bezbłędnie i w najkrótszym czasie.

W relacji z zawodów w źródle pojawiły się sekcje wymieniające miejsca na podium: istniały odrębne listy dla klasyfikacji indywidualnej i drużynowej, jednak w przekazanym materiale nie podano szczegółowych wyników ani nazwisk medalistów.

Komisję sędziowską stanowiły osoby z Komendy Wojewódzkiej PSP w Rzeszowie pod przewodnictwem mł. bryg. Piotra Flejszara — wojewódzkiego koordynatora PSP ds. ratownictwa wodnego.

Opracowanie oraz zdjęcia: st. bryg. Marcin Betleja/KW PSP w Rzeszowie

Na podstawie: PSP Rzeszów